مفهوم سن یک کشور در منظر تغییر جغرافیای سیاسی، هم جذاب و هم پیچیده است. در حالی که برخی کشورها اخیراً به وجود آمدهاند، برخی دیگر جنگها و تغییرات فرهنگی را دوام آوردهاند و پابرجا مانده اند. تعریف یک کشور طی زمان تکامل یافته است.
در تاریخ اخیر، کشورهای جدید از رویدادهای سیاسی مانند جدایی و فروپاشی کشورهای بزرگتر به وجود آمدهاند. تعیین سن دقیق یک کشور میتواند چالشبرانگیز باشد. مثلاً تاریخ مصر به دوران فراعنه باستان بازمیگردد، در حالی که استقلال آن در ۱۹۲۲ شناخته شد. در ادامه مروری بر ۱۴مورد از قدیمی ترین کشورهای جهان خواهیم داشت:
مغولستان: ۲۰۹ قبل از میلاد
مغولستان به استپهای گسترده و میراث عشایری مشهور است و نقش مهمی در تاریخ آسیا داشتهاست. اتحادیه شیونگ نو از نخستین امپراطوریهای کوچنشین در مغولستان بودهاست.
ژاپن: ۶۶۰ قبل از میلاد
ژاپن سرزمین خورشید تابان است که سنتهای باستانی را با نوآوری مدرن در هم آمیخته است. سال ۶۶۰ قبل از میلاد با تاجگذاری امپراتور جیمو، بنیانگذار افسانهای ژاپن، آغاز سلسله امپراتوری ژاپن دانسته میشود.
افغانستان: ۶۷۸ قبل از میلاد
افغانستان اغلب به عنوان «قلب آسیا» شناخته میشود و به دلیل موقعیت استراتژیک در جاده ابریشم، دورههای مختلف، امپراتوریهای متفاوتی را تجربه کردهاست.
مقدونیه (مقدونیه شمالی): ۸۰۸-۱۴۶ قبل از میلاد
مقدونیه در بخش شمالی یونان باستان واقع بود و تحت رهبری فیلیپ دوم و پسرش اسکندر مقدونی به قدرت رسید. اسکندر مقدونی قلمروهای وسیعی را فتح کرد و یکی از بزرگترین امپراتوریهای تاریخ را تشکیل داد.
سودان: ۱۰۷۰ قبل از میلاد
سودان با بیابانهای وسیع و رود نیل خانه پادشاهیها و تمدنهای قدرتمندی بوده است. پادشاهی کوش باستان و پایتخت آن مروئه نقش محوری در تاریخ این منطقه داشتهاست.
گرجستان: ۱۳۰۰ قبل از میلاد
گرجستان، گوهری در منطقه قفقاز، دارای فرهنگی منحصربفرد است که تأثیرات آسیایی و اروپایی را به طور هماهنگی درهم آمیخته است. پادشاهی باستانی کولخیس، از مشهورترین تمدنهای ثبت شده در گرجستان بهشمار میرود.
یونان: ۱۶۰۰ قبل از میلاد
یونان گهواره تمدن غربی است و دموکراسی، فلسفه و حماسههای الهی به جهان هدیه داده است. تمدن مینوسی در جزیره کرت از نخستینها در یونان بود که زمینهساز فرهنگ یونان کلاسیک شد.
هند: ۲۰۰۰ قبل از میلاد
یکی دیگر از قدیمی ترین کشورهای جهان هند است. هند مجموعهای از فرهنگها، زبانها و سنتهای هزاران ساله است. تمدن دره سند یکی از قدیمیترین تمدنهای شهری جهان بود که آغاز تاریخ غنی هند را رقم زد.
چین: ۲۰۷۰ قبل از میلاد
چین با مناظر طبیعی وسیع و فرهنگهای متنوع، هزاران سال نیروی مسلط شرق آسیا بودهاست. اعتقاد بر این است که سلسله شیا در افسانهها نخستین سلسله چین و زمینهساز سلسلههای قدرتمند بعدی بودهاست.
کره شمالی: ۲۳۳۳ قبل از میلاد
کره شمالی با وجود حضور ابهامآمیز در سیاست جهانی امروز، یکی از قدیمی ترین کشورهای جهان است که ریشه در پادشاهیهای باستانی کره دارد. گفته میشود دانگون مؤسس افسانهای دولت باستانی گوجوسان بود که آغاز تاریخ کره را رقم زد.
ارمنستان: ۲۴۹۲ قبل از میلاد
ارمنستان تاریخی به قدمت عصر برنز دارد. تشکیل فدراسیون نایری (اتحاد قبایل ارمنستان باستان که در حدود قرن ۱۵ تا ۱۳ قبل از میلاد به وجود آمد) از قدیمیترین رویدادهای ثبت شده در تاریخ ارمنستان است.
ویتنام: ۲۸۷۹ قبل از میلاد
ویتنام تاریخی پرفراز و نشیب دارد از تمدنهای باستانی تا جنب و جوش امروزی. پادشاهی هنگ بانگ به وسیله پادشاه افسانهای کینه دونگ وونگ بنیان نهاده شد که آغاز تاریخ ثبت شده ویتنام است.
مصر: ۳۱۰۰ قبل از میلاد
مصر به اهرام و فراعنه خود مشهور است. متحد شدن مصر علیا و سفلی توسط فرعون نارمر آغاز سلسله اول و ظهور تمدن باستانی مصر بود.
ایران: ۳۲۰۰ قبل از میلاد
کشور ایران که با نام پرشیا شناخته میشد، تاریخی غنی دارد که با ریشههای تمدن بشری گره خورده است. پادشاهیهای باستانی ایلامی از نخستین تمدنها در ایران بودند.
جدیدترین پژوهش گروه مردمی بهشت بقیع در میز عکاسی، در خصوص قدیمی ترین و اولین عکس ثبت شده در تاریخ از کربلای معلی و حرم حضرت سید الشهدا علیه السلام و حرم حضرت عباس بن علی علیه السلام به نتایج قابل توجهی رسیده است، این مطلب کوتاه خلاصهای از این تحقیقات است که برای مدت زیادی مورد بررسی قرار گرفته است.
کلودیون یا شیشه تر نام یک روش عکاسی در قدیم بوده که از حدود سال ۱۲۲۹ شمسی در ایران رواج پیدا کرد، در این روش عکسهایی با کیفیت بالا با استفاده از شیشههای آغشته به محلول کلودیون تهیه میشود، این ماده شیمیایی حساس به نور بوده و در آن زمان بهترین روش برای عکاسی بود که البته مشکلاتی را هم به همراه داشت و بعدها شیشه خشک و یا کلودیون خشک جایگزین آن شد و مشکلات بسیار کمتری داشت. این روش عکاسی هنوز هم در وجهه هنری آن انجام میشود و یک روش خاطره انگیز است.
تقریباً در بیشتر عصر زمامداری ناصرالدین شاه قاجار روش کلودیون، یک روش همه گیر در عکاسی بود، خود شاه قاجاری دلبسته عکاسی بود و در پیشرفت این هنر نقش بسزایی داشت.
مدتها بود که در فضای مجازی عکسی از حرم امام حسین علیه السلام به عنوان قدیمی ترین عکس معرفی میشد و شرحهای مختلفی در مورد داده میشد، مثلاً اینکه این عکس بعد از حمله وهابیهای تکفیری به کربلای معلی گرفته شده و هنوز حرم بازسازی نشده است، این توضیحات غیر تخصصی در حالی بیان میشود که اساساً نویسنده آن توجهی به تاریخ پیدایش هنر عکاسی ندارد و مطلع نیست که در آن زمان هنوز چیزی به نام دوربین عکاسی اختراع نشده بود. پس از حرم با این مشخصات کجاست؟ پاسخ آن به خوبی روشن است، این حرم جناب حر بن یزید ریاحی است که معروف است ایشان اولین شهید از شهدای کربلاست.
اما در خصوص بررسی اولین عکس ثبت شده در تاریخ از شهر کربلا و حرم حضرت سید الشهدا علیه السلام، باید به آرشیوهای بزرگ عکسهای تاریخی مراجعه کرد که دسترسی به اغلب آنها یا غیر ممکن و یا بسیار سخت است.
یکی از قدیمی ترین تصاویر ثبت شده از کربلا توسط خانم گرترود بل تهیه شده است. گرترود با باستان شناس، کاوشگر، محقق و البته جاسوس انگلیسی است که در زمان حضور خود در عراق و در سال ۱۲۸۸ شمسی این عکس را تهیه کرده است. در بیشتر منابع ثبت شده این تصویر و سری تصاویر دیگر آن را به عنوان یکی از قدیمی ترین و تاریخیترین تصاویر کشور عراق و کربلا معرفی میکنند. در حالی که در ادامه بیان خواهد شد که این چنین است و اولین عکس توسط یک ایرانی ثبت شده است.
تصویر ثبت شده توسط گرترود بلعکس گرترود بل برای ۱۱۴ سال قبل است اما ۱۱۸ سال قبل یعنی حدود چهار سال قبل از حضور
فقط کافی است از غذاخورهای حرفهای بپرسید تا برایتان انشا بنویسند که آبگوشت غذای لذیذی است، همانی که در کلاس اول دبستان هم یادمان دادند تا برای همیشه یادمان باشد آبگوشت ما غذای لذیذی است، غذایی که هم پختنش و هم خوردنش برای خودش کلی آداب و رسوم دارد و، اما این غذای لذیذ و محبوب ایرانی چند سال است که مهمان ایرانیهاست؟ و چرا آبگوشت به نماد فرهنگ ایرانیها تبدیل شده است؟
دیوان اطعمه
قدیمیترین سندی که درباره آبگوشت وجود دارد، دیوان اطعمه است که در قرن نهم هجری درباره این غذای لذیذ نوشته است.
گر آبگوشت که من پختهام، به خسته دهند خورد به روز سیم، پاچه، چون شکر، رنجوردر باب پنجم کتاب کارنامه، از رسالههای آشپزی دوره شاه اسماعیل صفوی، هم درباره آبگوشت نوشته. این کتاب که برای یکی از اشراف آن دوره نوشته شده بود، در صفحاتی که به توصیف «نخود آب»ها میپردازد، به آبگوشت اشاره میکند. حاج محمدعلی باورچی بغدادی در صفت نخودآب رقیق و غلیظ مختصری به توضیح نحوه پخت آبگوشت میپردازد: «بیارند گوشت بره فربه و سان سان (قطعه قطعه) کنند و آب به قدر حاجت